CHWEET MOMENTS

ஒரு நாள் Guest !

2011-11-27T10:30:00.000+05:30

பின் வாசல் கதவைத் திறந்தவுடன் துவைக்கும் கல் அருகில் சின்னதாக பாம்பு ஒன்று இருந்தது. அது மிகவும் குட்டியாக இருந்ததால் அது குட்டிப் பாம்பா அல்லது அந்தப் பாம்பு வகையே சின்னதாக இருக்குமா என்று தெரியவில்லை. படம் எடுப்பது போல தலையை வேறு தூக்கியது. ஏதேனும்
விஷப்பாம்புக் குட்டியாக இருக்குமோ என்று யோசித்தாலும் மிக அழகாக இருந்ததால் சுசியைக் கூப்பிட்டேன். "கொஞ்ச நேரம் பார்த்துக்கோ (?? "வடகமா காயப்போட்டுருக்க பாத்துக்கிறதுக்கு" னு அவளும் திட்டாமல் "ஐ அழகா இருக்கு எப்படிக் கண்டுபிடிச்ச?" எனக் கேட்டு விட்டு சிரத்தையுடன் அதற்கருகில் குனிந்து பார்த்துக் கொண்டு இருந்தாள்) வரேன் என சொல்லிவிட்டு வீட்டுக்குள் ஓடினேன். ஒரு பெரிய ஜாரையும் அதை மூடுவதற்கு எதற்கும் இருக்கட்டும் என ஒரு வலைத் துணியையும் எடுத்துக் கொண்டு வந்தேன். வெகு சுலபமாக ஜாருக்குள் போட்டு வலைத் துணியால் ஜாரின் வாயை மூடி விட்டோம். கொஞ்சம் ஸ்நாக்ஸ் ஆக எறும்பு சிலந்தி எனப் போட்டு வைத்தோம். அப்புறம் அன்று மாலை வரை வைத்திருந்து அது என்ன வகைப் பாம்பு என்றெல்லாம் கூகிளில் அலசி ஆராய்ந்துவிட்டு நிலா நித்திலா பள்ளியில் இருந்து வந்தபின் அவர்களும் பெருமையாகப் புகைப்படங்கள் எல்லாம் எடுத்து ஆராய்ச்சி செய்த பின் வெளியே கொண்டு போய் விட்டு விட்டோம். சந்தோஷமாக ஓடிவிட்டது.

நந்தா

GOLU 2011

2011-10-10T23:15:00.003+05:30

கொடுமைடா!

2011-09-07T16:25:00.002+05:30

இன்று மதியம் தெரியாத நம்பரில் இருந்து ஒரு call வந்தது. ஆண் குரலா பெண் குரலா என சரியாகப் புரியவில்லை.
குரல்: ஹலோ
நான் : ஹலோ
குரல்: ஹலோஓ
நான்: சொல்லுங்க
குரல்:நீங்க ஸ்வேதாவா?
நான்: இல்லீங்க
குரல்: சாரி வச்சுடுங்க.

ஒரு 30 செகண்டுக்குள் அதே நம்பரில் இருந்து ஒரு SMS வந்தது. "பொய் சொல்லாத" என எழுதியிருந்தது.
அடக் கொடுமையே இது என்ன புதுத் தலை வலி நான் ஸ்வேதா இல்லனு எனக்கா தெரியாது.. னு நினைச்சுட்டு இருக்கப்போவே இன்னொரு தடவை அதே நம்பரில் இருந்து call வந்தது. எடுத்தேன்.

குரல்: நீங்க ஸ்வேதா இல்லைல?
நான்: இல்லீங்க(பாவம்ங்க நான்)
குரல்: இனி நீயாவே கூப்பிட்டு பேசுனாலும் நான் பேசமாட்டேன். காலேஜிலயும் பேசமாட்டேன் போ.
இப்படிச் சொல்லிட்டு வச்சுட்டாங்க. நான் எதுக்கு கூப்பிட போறேன்? எந்த காலேஜுக்குப் போகப் போறேன்? யார்கிட்ட போயி பேசப் போறேன்? கொடுமைடா.

நந்தா.

சுசிக்குப் பிடித்த கிரிக்கெட் மேட்ச்.

2011-03-30T17:45:00.004+05:30

இன்று சுசி வேகமாகக் கல்லூரியில் இருந்து வந்துவிட்டாள். இந்தியா பாகிஸ்தான் மேட்ச்சுக்காக விரைவில் வந்து விட்டதாகச் சொன்னாள். ஹாலில் அட்டகாசமாக படுக்கை விரித்து தலையணைகளை அடுக்கி சாய்ந்துகொள்ள வசதி செய்து கொண்டாள். தண்ணீர் ஸ்நாக்ஸ் எல்லாம் கொண்டு வந்து அருகில் வைத்துக் கொண்டாள். யார் என்ன வேலை சொன்னாலும் செய்யமாட்டேன் என அறிவித்து விட்டாள். தேசிய கீதம் பாடிய போது சின்சியராக எழுந்து நின்று பாடினாள். அப்புறம் மூன்று மணி நேரம் கண்ணைத் திறந்து கூடப் பார்க்காமல் டிவி முன் தூங்கிவிட்டாள்.

நந்தா

கொலு 2010

2010-12-05T15:46:00.000+05:30

2010 நவம்பர்

முட்டை ஓட்டுக் கோழிக்குஞ்சு

2010-08-12T10:20:00.001+05:30

படத்தில் நித்திலா செய்த கோழிக்குஞ்சு

முட்டையை ஒரு ஓரத்தில் சிறியதாக துளையிட்டு உடைத்து ஆம்லெட் போட்டு சாப்பிட்டுக் கொள்ளவும். முட்டை ஓட்டைக்கழுவி பெயிண்ட்டையும் குழந்தைகளிடம் கொடுத்துவிட்டால் அவர்களது கை வண்ணத்தையும் கற்பனை வளத்தையும் கண்டு மகிழலாம்.

நந்தா.

பாய்மரக்கப்பல்

2010-08-12T10:19:00.000+05:30

நித்திலா செய்த கப்பல்

1) ஒரு தேங்காய் சிரட்டை/ஓடு ஒன்றின் வெளிப்பாகத்தைக் கத்தியை உபயோகித்து வழவழப்பாக ஆக்கவும்.
2) காகிதத்தில் ஒரு பாய்மரம் போல வரைந்து வெட்டி எடுத்துக் கொண்டு அதனை ஒரு குச்சியில் ஒட்டவும்
3) காகிதங்களை சதுரமாகக் கத்தரித்துக் கொண்டு 3 அல்லது 4 சுருள்கள் செய்து அவற்றை இணைத்து ஒட்டிக் கொள்ளவும். அதன் நீளம் சரியாக தேங்காய் ஓட்டுக்குள் குறுக்காக வைக்கும் அளவில் இருக்க வேண்டும்.
4) இப்போது தேங்காய் ஓட்டினுள் குறுக்காக காகிதச் சுருளை பசை கொண்டு ஒட்டி அதில் பாய்மரத்தைச் செருகவும்.
இப்போது நீரில் விட்டு நாம் பயணம் செய்யலாம்.

நந்தா

ஐஸ் கிரீம் ஸ்பூன் அழகி.

2010-08-12T10:10:00.002+05:30

படத்தில் நித்திலா செய்த அழகி

சிறிதளவு கற்பனையுடன் வேலை செய்தால் ஐஸ் கிரீம் ஸ்பூன் கூட அழகியாகி விடும்!

நந்தா.

இந்த நம்பிக்கை உண்டா?

2010-06-21T15:24:00.014+05:30

எனக்கு இதில் எல்லாம் நம்பிக்கை இருக்கிறதா என்றெல்லாம் சொல்லத் தெரியவில்லை. ஆனால் தெரியாத புரியாத இந்த ஒரு விஷயம் பற்றிய பயம் சின்னவயதில் இருந்தே இருப்பது உண்மைதான். இப்போது சுசி இப்படி ஒரு விஷயத்தைச் சொல்லி மேலும் பயமுறுத்திவிட்டாள்.

ஆனால் சுசியை சும்மா சொல்லக் கூடாது.. அவளுக்கு ஜான்ஸிராணி எனப் பெயர் வைக்காமல் போய்விட்டோமே என நான் எப்போதுமே வருத்தப்படுவது உண்டு. அவ்வளவு வீரம். நிஜமாகவே இரவிலோ பகலிலோ எங்கே போவதற்கும் அவள் பயந்து பார்த்ததில்லை.

வீட்டில் நானும் அவளும் மட்டும் இருக்க நேரும்போது `இரவில் எத்தனை மணிக்கு வேண்டுமானாலும் எழுப்பி "மாடியில் கதவை சாத்துனோமானு செக் பண்ணாம விட்டுட்டேன்.. ப்ளீஸ் வா ரெண்டு பேரும் போயி பார்த்துட்டு வரலாம்" னு சொன்னால் போதும்... (முதலில் மிக மிகக் கோபமாக முறைப்பாள்... அல்லது திட்டுவாள்..) எழுந்து "நானே பார்த்துட்டு வரேன் எனப் போய் சரிபார்த்துவிட்டு வந்து விடுவாள். அப்படி வீரமான சுசிதான் இந்த விஷயத்தைச் சொன்னாள்.

சரி சரி விஷயத்திற்கு வருகிறேன். இங்கே மாடியில் புத்தகங்கள் அடுக்கப்பட்ட அறையும் அடுத்ததாக சுசியின் அறையும் உள்ளது. இரண்டுக்கும் நடுவிலிருந்து சுழல் படி ஒன்று கீழ்தளத்தில் வீட்டுக்குள் செல்லும் வகையில் அமைக்கப் பட்டிருக்கும். மாடியில் அவள் அறையில் இருந்து வெளியே வருமிடத்தில் சுழல்படி இறங்கும் இடத்தில் ஒரு கதவு இருக்கும்..

இரவு விளக்கை அணைத்துவிட்டு அந்தக் கதவைத் திறந்து இருக்கிறாள்.. வாசலை அடைத்தவாறு அடர்த்தியான நிழல் போல் முக்கோண வடிவில் ஏதோ நிற்பதைப் பார்த்திருக்கிறாள். (நான் பார்த்துத் தொலைத்திருந்தால் எனக்கு ஹார்ட் அட்டாக் வந்திருக்கும்) அவளுக்கு அந்த உருவமும் அவளைப் பார்த்துத் திடுக்கிட்டு நிற்பது போலத் தோன்றியதாம். மொபைல் ஃபோன் வெளிச்சம் வரும்படி ஆன் செய்து உயரமாகப் பிடித்திருக்கிறாள். (அதற்கு?.. அவருக்கு?.. வழி காட்டினாளாம்) உடனே மறைந்துவிட்டதாம். கீழே வந்து நிதானமாகச் சொல்லிவிட்டு அவள் தூங்கி விட்டாள்.

அதற்கப்புறம் மாடிக்குப் போகவே பயமாக இருக்கிறது. துணி காயப் போடப் போனால் யாருடனாவது போனில் பேசிக்கொண்டேதான் போகிறேன். அப்படி யாரும் பேசக் கிடைக்கவில்லை என்றால் (அப்படியும் சில நேரம் ஆவது உண்டு. யாரும் என் நம்பரைப் பார்த்துவிட்டு எடுக்கப் பயப்படுவார்கள்). "ஆலிஸ் வெல்.. ஆலிஸ் வெல்" ('All is well') சொல்லிக் கொண்டே போய் வந்துகொண்டு இருக்கிறேன். என்றாவது தனியாக மேலே போகும் என்னை போரடிக்கிறது என "அவங்க" பிடித்து வைத்துக் கொண்டால் நான் கூப்பிடும் போது ஃபோனை எடுக்காத எல்லாப் பாவிகளும்தான் அதற்குப் பொறுப்பு.

எனக்குப் பயம் போய்விடக் கூடாது என்றோ என்னவோ சுசி இப்போதெல்லாம் அடிக்கடி அந்த " ட்ரையாங்கிள் பெர்சன் (traiangle person) கிட்ட சொல்லிக் குடுக்கவா" என மிரட்டிக் கொண்டு அலைகிறாள். :-(:-(

-நந்தா

ஒரு சந்தேகம்..

2010-06-18T10:33:00.004+05:30

காலையில் பாலைக்காய வைத்துவிட்டு காபி போடப்போனேன். இடது கையில் பால் டம்ளரைப் பிடித்துக்கொண்டு ஒரு கரண்டியில் கொதிபாலை வலது கையால் ஊற்றிக் கொண்டு இருந்தேன். டம்ளர் நிறையப்போகும் போது இடதுகையின் பெருவிரலுக்கும் சுட்டுவிரலுக்கும் இடைப்பட்ட பகுதியில் ஊற்றிவிட்டேன்.

அனிச்சைச்செயலாக டம்ளரைக் கீழே விட்டிருக்க வேண்டும். ஆனால் டம்ளரைக் கீழே விடாமல் ஆ ஆஆஆஆ எனக் கத்திவிட்டு பின் மெதுவாக வைத்துவிட்டு அப்புறம் தண்ணீரில் காட்டி.. மருந்து போட்டு...

எனக்கு இப்போது ஒரு சந்தேகம்..
1) எனக்கு அனிச்சைச் செயல் பட்டன் total ஆக off ஆகி விட்டதா? அல்லது
2) டம்ளர் பாலைக் கொட்டினால் நாம் தானே clean செய்யவேண்டும் என்ற சோம்பேறித்தனமா?? அல்லது
3) சுட்டது சுட்டுக்கிட்டோம் இனி செய்யவேண்டியதைப் பார்க்கலாம் என்று மூளை புத்திசாலியாக பொறுமையாக செயல்பட்டதா???
என்னது?? மூன்றாவதா? ஓ. Thanks.

-நந்தா

April Fooled

2010-04-07T19:09:00.001+05:30

As you probably know, day before yesterday was April fools day, and what happened to me was almost exactly what happens to me every other year.

I happen to be a very suspicious person, and I can see at least three attempts to trick me in every innocent thing that anyone* does. My tendency to disbelieve people, only increases ten-fold on April fool’s day, as you can probably imagine. Therefore, remarks like “There’s a Millipede over there!” do not fool me (I’m not even scared of millipedes. Cockroaches, yes, but millipedes? Never.)

Then why, oh why, do I always get fooled on April Fool’s day? Well I’ll tell you.

I was calmly, peacefully doing nothing, when my mother asked me to open the door, because her friend had come. I should tell you that I often pass jobs on to my sister if the commands are simple but I would have to overexert my lazy self to do it, and so I did what I always do, and asked my sister to go open the door.

Then I got up and went to the kitchen, to ask my mom why her friend was late, because she was supposed to be here in the morning (Now afternoon). I saw my sister, outside, and she was saying something in a rather grumpy tone to my mom. (through the window) I hadn’t heard the gate open.

So at that moment, I knew a few things,

1) My mother’s friend wasn’t suppposed to be there.
2) I hadn’t heard my mother’s friend.
3) NITHILA HAD NOT OPENED THE GATE
4) Nithila was annoyed.

My Conclusion: My Mother’s friend was not at the door.

Then why, why did I have to ask, “Where is she? She hasn’t come has she?” And why did I, when my mother said, “She’s here.” indicating the kitchen door (which happened to be right behind me), whirl around thinking ‘How can she be there?’

And so, I knew that my mother’s friend wasn’t anywhere, but I failed to see that my mother was lying. Somehow, she always slips through my ‘Screen of Suspicion’. I believe it has something to do with always trusting her all my life, but really, she has no right to take advantage of my trust (Jeez. I have a trusting nature towards one person, and that one person makes the most of it. Is it surprising I’m always suspicious?)

Yet it is surprising that I’ve never learned. It happens to me year after year, time and time again, but I never learn. But I’m certain that one day, she won’t fool me, and I won’t be an April Fool. (Í say this every year too.)

Nila

நித்திலாவிடம் தமிழ் படும் பாடு.

2010-04-06T20:00:00.001+05:30

நேற்று இரவு நித்திலாவை தமிழ் தேர்வுக்கு தயார்படுத்திக் கொண்டு இருந்தேன். "அத்தி பூத்தாற் போல்", "காலை வாரிவிட்டு", "காதைக் கடித்து", என சுமார் பத்து வார்த்தைகள் எடுத்துக்காட்டாக புத்தகத்தில் இருந்தன. அவற்றை வாக்கியத்தில் அமைத்து சொல்லிப் பார்த்துக் கொண்டு இருந்தோம்.

இன்று மதியம் தேர்வு எழுதிவிட்டு வந்ததும் "அம்மா 'கிள்ளுக் கீரை' ன்னா என்ன?" என்றாள். எனக்குப் புரிந்து விட்டது. "பரிட்சைல கேட்டாங்களா?" என்றேன். "ஆமாம்" என்றாள் வெட்கத்துடன் சிரித்துக் கொண்டு. "என்னம்மா எழுதுன?" என்றேன். "நான் நேற்று 'கிள்ளுக் கீரை' சாப்பிட்டேன்" என்றாள்.:-):-)

நந்தா.

சுசி

2010-03-14T10:30:00.006+05:30

காலேஜுக்கு ஏழு முப்பதுக்குப் போகவேண்டும். ஆனால் ஏழேகால் வரை இந்தத் தூக்கம் உன்னைக் கண்ணைத் திறக்கவிடாமல் சதி செய்கிறது. ஏழு நாற்பத்தைந்துக்கு நிதானமாக தலைவாருகிறாய். எப்படியும் நீ மறந்துவிட்டுப் போகப்போகிற உனது டிபன்பாக்ஸ் அமைதியாக உட்கார்ந்திருக்கிறது.

ஆனால் உனது வாய் மட்டும் புயல் வேகத்தில் எல்லோருக்கும் ஆர்டர் போட்டுக் கொண்டு இருக்கிறது.. "பாட்டில்ல தண்ணீர் பிடிச்சு வையேன்.. அந்த சார்ட்டை எடுத்துக் குடுத்துரு.. இந்த சுடிதாரோட ஷால் எங்க?.... " :-). இது எப்படி சாத்தியம் என தினமும் வியக்க வைப்பாய். காலும் கையும் இப்போதுதான் மிதந்து வரும் தென்றல் போல மெதுவாக ஸ்லோமோஷனில் வேலைசெய்து கொண்டு இருக்க.. வாய் மட்டும் மத்தாப்பு போலப் பொரிந்து தள்ளிக்கொண்டே இருக்க.. சின்ன வயதில் எப்படி இருந்தாயோ அப்படியே இன்னும்...

மிகக் குட்டியாக இருந்தபோதே வாய் அதிகம். அதிகம் என்றால் வயதுக்கு மீறிய தெளிவும் மெச்சுரிட்டியும் சத்தமான குரலும்.. இந்தக் குட்டி உருவத்துக்குள் இருந்தா இப்படி ஒரு பேச்சு என நிச்சயம் எல்லோருமே நிச்சயமாக வியந்தார்கள். எத்தனை பேர் வந்தாலும் ஈசியாக சமாளிப்பாய். தாத்தாவின் குரலுக்கு அத்தனை பேரும் அரவமில்லால் அடங்கிப் போய் இருப்போம் ஆனால் அவருடைய சத்தமான அரட்டலுக்கு நீ கண்களைக் கூடச் சுருக்கியது இல்லை. உண்மையிலேயே உனக்கு பயம் இல்லையா?

வாசலில் மண் இட்லி செய்து கொண்டு இருக்கும் மூன்று வயதுக் குட்டிப் பெண்ணாக இருந்த போதே வீட்டைத் தாண்டி இந்தப்பக்கம் செல்வோரும் அந்தப்பக்கம் செல்வோரும் கட்டாயம் உன்னிடம் பேசிவிட்டுத்தான் செல்வார்கள். உன் வேலையை கைகள் மெதுவாகச்செய்து கொண்டு இருந்தாலும் வாய் பொரியும். மூன்றாவது படிக்கும் போது மூன்றாவது தெருவில் இருந்து எல்லாம் பிள்ளைகளைக் கொண்டுவந்து உன்னுடன் விளையாட விட்டார்கள் சில பெற்றோர்கள். அவ்வளவு பாப்புலர். எப்போது எப்படி யாரிடம் பேச வேண்டும் என உனக்குத் தெரியும்.

ஆறாம் வகுப்பு படித்தபோதே தாமரை செந்தூர்பாண்டியின் கதைகள் படித்து உருகியவள் நீ. பொன்னியின் செல்வனையும் பகவத் கீதையையும் உனது பதிமூன்று வயதில் கரைத்துக் குடித்திருந்தாய். இரவு பனிரெண்டு மணிக்கு எழுப்பி சோழ சாம்ராஜ்யத்தைப் பற்றிப் பேசச் சொன்னாலும் சலிக்காமல் பேசுவாய். பல்லவர்களையும் உனக்குப் பிடிக்கும். அதிலும் மகேந்திரவர்மர் இப்போது வந்தால் அப்படியே அவர் பின்னால் போய்விடுவாய். அவரை உனக்கு அவ்வளவு பிடிக்கும். என் அன்புத்தங்கையே உனக்கு ஆயிரம் முத்தங்கள். இப்போது சீக்கிரம் கிளம்பு வழக்கம் போலக் கல்லூரிக்கு நேரமாகிவிட்டது.

நந்தா.

நந்தா

2010-03-14T10:27:00.008+05:30

சென்ற வருடம் புத்தாண்டு பிறக்க சில நிமிடங்களுக்கு முன் இரவு பூஜை அறையில்
நானும் நிலா நித்திலாவும் ஆளுக்கொரு டைரியில் எழுதிக் கொண்டு இருந்தோம்.
அக்கா நந்தா எங்களைப் பார்த்து "என்ன பிள்ளைகளா எழுதித் தள்ளுரீங்க?? எனக்கும் எதாச்சும் சொல்லுங்க.. நானும் எழுதுறேன்" என்றாள். சின்ன வாண்டு கூட அதுக்குத் தோணுனதை எழுதிக் கொண்டு இருக்க அதன் அம்மாவுக்கு எழுத எதுவும் இல்லை. "அம்மா நாங்க ஜர்னல் எழுதுரது போல நீங்களா சொந்தமா ஜர்னல் எழுதுங்க" என நிலா வேறு அட்வைஸ் செய்து கொண்டு இருந்தாள். அவள் என்ன எழுத என யோசித்தே 12 மணி ஆனது.

ரொம்ப பயபக்தியா சாமிகும்பிட்டோம். நிலா "பிரசாதம்??" எனக் கேட்க அக்கா "ஓ fanta -apple flavour இருக்கு. தீர்த்தம் னு நினைச்சுக்கோங்க" எனக்கொடுத்துச் சமாளித்தாள். புது வருடத்திலும் சொட்டுக் கூட திருத்த முடியாது என நினைத்துக் கொண்டேன்.

நினைத்தது சரிதான். மறுநாள்(புத்தாண்டு) காலையில் ஒரு ஏழு மணி இருக்கும்.. வேகமாக எழுப்பினாள். கூடவே நிலா நித்திலாவின் சத்தமும். "சீக்கிரம் வா நம்ம வீட்டுக்கு ஒரு guest வந்துருக்காங்க" என்ற குரலில் நானும் 'நம்பி' எழுந்து அமர்ந்தேன். அப்படி ஒரு 'guest' ஐ யாரும் எப்பவும் எதிர்பார்க்க மாட்டாங்க.

'அப்படியே ஷாக்காயிட்டேன்'.. அந்தக் கடல் ஆமையைக் கண்டு. எனக்குப் பேச்சே வரலை. இரண்டு கை அகலம் இருக்கும்.. பழுப்பான கருப்பு நிறத்தில். அது ஒண்ணும் செய்யாது பாரு பல் கூட இல்லை என சொல்லி செடிகளோடு இருந்த அந்த பெரிய தொட்டியில் இருந்து வெளியே எடுத்து விட்டாள். அவ்வளவுதான்.. அப்படி ஒரு கிரீச்சரை நிச்சயமாக யாரும் பார்த்திருக்க முடியாது. நான்கு கால்களையும் விரித்துப் பரப்பிக்கொண்டு எல்லாப் பக்கமும் வெகு வேகமாக ஓடியது. அதைப் பார்த்து நான் அரண்டுபோய்க் குதித்ததையும் எங்கள் செல்லமான வீரமான ஜெர்மன் ஷெப்பர்ட் நாய்க்குட்டி அரண்டு போய் ஓரமாக ஓடி உறைந்து
போய் விழித்ததையும் என்னால் என்றுமே மறக்க முடியாது!!

அக்காவோ வேகமாகக் கதை சொன்னாள். " நான் balto வை வாக்கிங் கூட்டிட்டுப் போனப்போ பால்காரர், 'அங்க ஒரு ஆமை வேகமா போயிட்டு இருக்கு!!' (ஆமா
கலெக்டர் வேலை பார்க்க வேகமா..!!) னு சொல்லிட்டுப் போனார். போய்ப் பார்த்தேன். அவர் திரும்ப வரும் போது ஆமையைப் பிடிச்சுட்டுப் போயிடப்போறார்னு தூக்கிட்டு ஓடி வந்துட்டேன்" (என்ன ஒரு பெருமை தெரியுமா அவள் முகத்தில்?!) என்றாள்.

அந்த ஆமையை சத்தியமாக ஒரு கையில் தூக்கியிருக்க முடியாது. ஆனால் இவளோ இவள் இருந்த பரபரப்பில் ஒரு கையில் Balto ஒரு கையில் ஆமை என வீடு வந்து சேர்ந்திருக்கிறாள்!!. சரி ஆசையா தூக்கிட்டு வந்த்துட்டாளே விளையாடிட்டு(!!! இந்த வயதில்??!!) விட்டுருவானு பார்த்தா "இத நான் வளர்க்கப் போறேன்.. இது பேரு Franklin னு announce பண்ணிட்டா. இன்டெர்னெட் ல போயி கடலாமை என்ன சாப்பிடும் னு தேடிட்டு இருந்தா. கடுப்பாகிட்டேன். எவ்வளவுதாங்க நானும் தாங்க முடியும்?

அப்புறம் அவளை கன்வின்ஸ் பண்ணி "ஆம பாவம்.. அதுக்கு டப் தண்ணியும், தொட்டியும் பத்தாது. அது கடல்ல வளர்ந்தது" ன்னு சொல்லி ஆமை sir அ அவர் route லயே அனுப்பி வச்சேன். அப்பாடா!!! இல்லனா "Franklin கண்ணா அம்மாட்ட வா" னு இப்போ காக்கா, குருவி, அணில், பச்சோந்தி, நாய்க்குட்டி, பூனைக்குட்டியோட பேசிட்டு இருப்பது போல அதுகிட்டயும் பேசிட்டு இருந்திருப்பா. இன்னொரு நாள் அவ உயிர் friend காக்கா பத்தி சொல்றேன்.

சுசி

நித்திலா

2010-03-14T10:25:00.004+05:30

"அம்மா திங்கட்கிழமை நான் என்ன எடுத்துட்டுப் போகணும் னு லிஸ்ட் சொல்லுங்க"
என ஒரு பேனாவுடனும் நோட்டுடனும் வந்து அருகில் அமர்ந்து கொள்ளும் ஆறாம் வகுப்புப் படிக்கும் உன்னைப் பெருமையுடன் பார்த்துக் கொள்கிறேன். இன்னும் மூன்று நாட்கள் கழித்துப் பள்ளியில் இருந்து 'தக்ஷ்னசித்ரா' விற்கு அழைத்துச் செல்கிறார்கள். காலையில் வழக்கம் போல பள்ளி நேரத்தில் கிளம்பி சென்றுவிட்டு அன்றே வந்து விடுவாய். தங்கப் போவது கூட இல்லை. ஆனாலும் அழகாகப் பிளான் செய்து கொள்கிறாய்.

மறுநாள் என்ன உடை அணியப் போகிறாயோ முதலிலேயே தெளிவாகச் சொல்லித் தயாராக எடுத்து வைத்துக் கொள்வாய். பென்சில், பேனா, நோட்டு அல்லது செருப்பு என எதற்காகவுமே என்னைக் கடைசி நிமிடத்தில் ஓடி வாங்க வைத்தது இல்லை. எல்லா வேலைகளும் திட்டமிடப்பட்டுத் தெளிவாக இலகுவாக நடத்தப்படும். வீட்டில் மட்டும் இல்லை.. பள்ளியிலும் நண்பர்களிடமும் இதே நிதானத்துடன் நடந்து கொள்கிறாய்.

இரண்டு மாதங்களுக்கு முன் வீட்டின் பின்புறம் நீ தலைவாரிக் கொண்டு இருந்தாய். சிறிது நேரம் கழித்து வீட்டுக்குள் வந்து நிதானமாக "அம்மா பாம்பு ஒன்று என் காலருகில் நின்றது." என்றாய். நான், நிலா, சுசி எல்லோரும் கலவரமாக உன்னைபார்த்து "அய்யோ என்ன சொல்ற எங்க இருக்கு? எனக் கேட்க மெதுவாகப் பின் வாசலுக்கு அருகில் காட்டினாய். அந்தப் பாம்பைக் கொன்று விட்டாலும் இன்னும் நினைக்கும் போது எல்லாம் எனக்குப் பதற்றமாக இருக்கிறது. இந்த வயதில் இவ்வளவு பொறுமை சாத்தியமா என நம்பவே
முடியவில்லை.

எல்லாவற்றிலும் நிதானம், பொறுமை, திட்டமிட்டு சரியாகச் செய்யும் ஆற்றல், எங்கே கிளம்புவது என்றாலும் நேரம் தவறாமை என எல்லாமே என் அப்பாவை நினைவு படுத்துகிறது. நீ லிஸ்ட் எடுக்கும் அழகில் பூரித்துப்போய் நிலாவையும் சுசியையும் அழைத்து "குட்டியம்மா எப்படி இருக்குது ன்னு பாருங்க" எனக் கத்துகிறேன். சுசி அருகில் வந்து "இது உனக்கே ஓவராத் தெரியல? காலைல போயிட்டு சாயந்திரம் வரதுக்கு எதுக்கு லிஸ்ட்டு ப்ரிபேர் பண்ணுது? எங்கே லிஸ்ட்டை வாசி" எனச் சொல்ல.. "இரண்டு கிரீம் பிஸ்கெட் பாக்கெட், பெரிய தண்ணீர் பாட்டில், 12 ஃபிரன்ச் டோஸ்ட் (எனக்கும் ஃபிரண்ட்ஸ்க்கும் சேர்த்து), குட்டி டவல், 100 rupees. அப்புறம் அன்னைக்கு blue ஜீன்ஸும் blue சட்டையும் போட்டுட்டு போகப் போறேன்" எனச் சொல்லி அசர வைக்கிறாய். :-)

நந்தா

நிலா

2010-03-14T10:10:00.002+05:30

ஒரு மாதுளையைக் கையில் வைத்துக் கொண்டு வழக்கத்தை விட அதிக அடர் சிவப்பில் இருந்த சில முத்துக்களைக் கையில் எடுத்து வைத்துக் கொண்டு "இந்த கலரைப் பாருங்களேன்.. சோஓஒ கியூட்" என்று சொல்லும் 9 ஆம் வகுப்புப் படிக்கும் உன்னைப் பார்த்தால் அப்படியே இரண்டு வயதில் ஒரு சின்ன ப்ளம்ஸைக் கையில் பிடித்துப் பார்த்து வியந்து கொண்டிருந்த உனது குணம் தான் நினைவுக்கு வருகிறது.

அழகுப் பொருட்களையும் வினோதமான பொருட்களையும் வியந்து பார்த்துக் கொண்டு இருப்பாய். உனக்கு எப்போதுமே உணவுப் பொருட்கள் என்றால் இன்னும் அலாதிப் பிரியம். உனக்குப் பிடித்த வாசனை வந்தால் அது சுவையானது என நினைத்துக் கொள்வாய். சாண்டல் சோப்பைச் சாப்பிட்டுப் பார்த்தது அப்படித்தான்.

அழகான பொருட்களையும் சுவையானவை என நினைத்துக்கொண்டு சுவைத்துப் பார்த்துக் கொள்வாய்.
ஹஹஹா அழகான பாட்டிலில் இருந்த பாத்திரம் தேய்க்கும் லிக்விட் சோப்பை சட்டென்று வாயில் ஊற்றிப் பார்த்துவிட்டு உன் முகம் மாறியதை இன்னும் என்னால் மறக்க முடியவில்லை. அதிலும் அந்த சோப்பை உன் வாயிலிருந்து கழுவி எடுக்க எடுக்க கிச்சன் சின்க் எல்லாம் நுரையால் நிரம்ப.. அதையும் ரசித்துக் கொண்டு இருந்தாய்.

இதெல்லாம் நினைவுக்கு வந்து "உனக்கு சாப்பிடுற எல்லாம் ரசிக்கிறது போலத்தான் தோணும்" என்று சொல்லிவிட்டு நகர நினைத்த என்னை.. "நெயில் பாலிஷ் போட்டால் என்ன ஆகும்" என்ற உன் கேள்வி நிற்க வைக்க "இல்ல.. இந்த கலரை அப்படியே ப்ரிசர்வ் பண்ணனும்னா மேல க்ளியர் கலர் பாலிஷ் போடலாமா னு கேட்டேன்" என்று சொல்லி இன்னும் அந்த மாதுளை முத்துக்களை ரசிக்கிறாய். உன்னைப் பாசமாகப் பார்த்துக் கொண்டு நிற்கும் போதே சுசி "அய்யோ வேணாம் தாயே அப்புறம் பாலிஷ் ரிமூவர் போட்டு பாலிஷை கிளீன் பண்ணிட்டு சாப்பிட்டுரும்" என்று சொல்கிறாள். :-) ம்ம் செய்யக் கூடியவள் தான் நீ.

நந்தா.

வணக்கம்.

2010-03-14T10:00:00.004+05:30

வீட்டில் நடந்த நிகழ்சிகளை அவ்வப்போது நினைத்துப் பார்ப்பது ஒரு புகைப்பட ஆல்பம் பார்ப்பது போல மிக சுவாரசியமானது. நானும் என் தங்கையும் என் மகள்கள் நிலா நித்திலாவும் நினைவுகளை வலைப்பதிவில் பகிர்ந்து கொள்ளலாம் என நினைத்ததால் இங்கே
எங்களது பதிவுகள் தொடர இருக்கின்றன.
வாழ்க வளமுடன்.
நந்தா.